Meneer van Zanten - Nachtmerrie

Onschuld in pyjama schuifelt blootsvoets op de gang
Zoekend naar zijn mama want de nachten maken bang
Monsters spoken bij zijn bed en gillen in zijn hoofd
Hij probeert ze te ontwijken maar voelt zich te verdoofd
Alleen mama kan hem helpen, dus daar moet hij naar toe
Ze zal wel heel diep slapen, want ze is al zo lang moe

Maar hij mag haar altijd wekken, dat heeft ze zelf gezegd
Om de geesten weg te jagen, ook al zijn die toch niet echt
Als hij in haar kamer komt en zacht het bed aanraakt
Voelt hij dat het leeg is en nog netjes opgemaakt.
Waar is dan zijn mama, paniek knijpt in zijn keel
Snel doet hij een lampje aan maar ziet eerst nog niet veel

Mama! Waar ben je? Waar ben je naar toe?
Ik wil je voor mezelf nu, ook al ben je moe!
Mama! Waar ben je? Waar ben je naar toe
Ik wil je voor mezelf nu…………………….. Ik kom naar je toe!

Dan ziet hij daar zijn mama, hangend aan een koord
Voeten ietsjes van de vloer ze heeft zichzelf vermoord
Hij kan er niet om lachen, het maakt hem echt niet blij
Wakker is hij echter wel en meteen ook spokenvrij.

Mama! Waar ben je? Waar ben je naar toe?
Ik wil je voor mezelf nu, ook al ben je moe!
Mama! Waar ben je? Waar ben je naar toe
Ik wil je voor mezelf nu…………………….. Ik kom naar je toe!