Vandaag zijn we begonnen met de voorbereidingen. Alles inpakken, papieren nog een keer controleren en klaarleggen. Instrumenten goed inpakken want ze moeten waarschijnlijk toch in het ruim. Een voorraad cd´s is gisteren al verzonden naar Canada, deze moeten we daar ergens weer ophalen. Hopelijk krijgen we de Canadezen zover om ze te kopen!

Henry, de lieverd, heeft een personenbusje gehuurd en komt ons morgen om 12:00 uur ophalen om naar Schiphol te brengen. We vliegen om 15:25 uur en hopen daar om 16:40 (lokale tijd) aan te komen. Tijdsverschil: het is daar 6 uur vroeger. We gaan iedere dag onze mail lezen en beantwoorden en natuurlijk wordt dit verslag elke dag langer en met hopelijk heel veel leuke foto's!!

Keep in touch!!

Je zult het maar op één dag meemaken. René zijn eerste vliegreis. Met gratis drank. Door de douane aan de zijkant geroepen worden om ondervraagd te worden: waar spelen jullie dan? Met hoeveel mensen? Hoeveel gitaren? Is er een brief van de ambassade? En meer van die dingen. Uiteindelijk mogen we door. We zijn in Canada. Canada! En daar ontmoeten we Fred Fuckhead. Onze bejaarde chauffeur die ons op de luchthaven Montreal oppikt om naar Ottawa te brengen met een gloednieuwe 7-persoons pontiac, en die werkelijk geen kans onbenut laat om `fuck` te roepen. Hij weet alle truuks om goedkoop aan bier te komen. Om goedkoop te parkeren. Om af te dingen in hotels. Om `chicks´ tot oneerbare dingen te bewegen. Kortom: Fred is binnen drie kilometer onze vriend.
Onze hotelkamers voor de komende zes dagen en nachten liegen er niet om. Een complete keuken, alle luxe (twee mega-tv´s, playstation) en maar liefst twee dubbele bedden voor twee personen. Een grote - Amerikaanse- koelkast. Veel, maar even later genoeg en nog later toch te weinig bier ingekocht. Een ligbad dat niet hoger is dan een stoeprand en een douchekop op de hoogte van de navel van René. Als die staat. (als René ligt zit zijn navel hoger…) (we zijn inmiddels zo dronken dat dit een leuke grap is). Nu hamburgers halen en morgenvroeg om elf uur naar het festivalterrein.

Wij komen niet om te jagen…..

Vrijdag 12 mei 2006
De 2e dag (Peter) Foto´s

Druk druk druk met alles en nog wat. Hoop meegemaakt vandaag. Schrijven morgen het verslag, zometeen naar het festival om te spelen.

Toch nog snel ff een update om 1 uur ´s nachts. Het heeft de hele dag geregend, ze noemen het hier The Dutch weather. Zit nu achter mn laptop met een voldaan gevoel en volle schoenen van het water. Er was weinig publiek, maar wat er was, was rete enthousiast.
We hebben onderaan het festivalterrein ergens een parkeerplaats, maar naar boven lopen en steeds zeik nat worden hadden we natuurlijk geen zin in. We hebben een parking ticked behind the wind shield en als je een strakke kop trekt en roept dat je instruments in the back hebt, kunnen we gewoon naar boven rijden. Tot nu toe kregen we alleen de opmerking "Turn on your hazard lights" en "please drive slow for me, will you?" De Pontiac rijdt overigens heerlijk! Angela, ik weet al wat onze volgende auto gaat worden. :-)
Morgen zou het minder nat zijn, komt goed uit want we staan op het buitenpodium. We moeten om 13:30 uur al spelen en daarna direct weer door optreden in het prinses Margriet cafe. Wordt een leuke maar zware dag, dus we gaan nu lekker slapen. Morgen meer!

Zaterdag 13 mei 2006
De 3e dag (Peter) Foto´s

Vanmiddag vanwege het slechte weer niet op het Friendshipstage gespeeld maar gewoon gezellig in het prinses Margriet Cafe. Dit vanwege de enorme rukwinden en kou. En ja het was vandaag wel droog dus dat is in ieder geval winst. Veel publiek was er niet dus we hebben er maar een oefensessie van gemaakt. Het avondoptreden was een succes, drukker dan de dag ervoor, en wat zijn die mensen enthousiast. Meer dan de helft van het publiek was anderstalig, Jos deed het heel goed, alles in het Nederlands en Engels. Danielle, Meneer van Zanten en I´m swetting from my armpits to my butt, doen het hier net zo goed als thuis en van de laatste maken ze een soort vogeltjesdans. Erg grappig om te zien. Freddy the Fuckhead kwam nog even kijken. Hij zei tegen Tommy, "I don´t know what the fucker is singing, but it sounds fucking great".

Breakfast bevalt erg goed, ook het dinner. "Veul en Vet" zoals Rene zegt en daar dan intens gelukkig bij kijkend. We hebben ook een restaurant gevonden voor dinner waar ze wel vegetables hebben, "as much as you can eat" , dus hopelijk krijgen we genoeg vitamines binnen om gezond te blijven, want ondanks dat het allemaal heel erg leuk is, is het ook best zwaar. We zijn ook de jongste niet meer :-)

Gisteren naar the beerstore (ja, het bier was alweer op). We waren net childeren in a candy store. Een aardige dame stond ons te observeren en vroeg waar we vandaan kwamen en wat we kwamen doen. Vertelde dat we uit Nederland kwamen en dat we speelden op het Tulip Festival. Ze was blijkbaar nogal onder de indruk, we moesten allemaal een rondje draaien en de "jeans tags" van onze spijkerbroeken laten zien, ook toevallig dat die net op onze kont zat. Haar conclusie was uiteindelijk dat we toch wel een "bunch of yummy´s" waren! Nu weten we hoe vrouwen zich voelen als ze door mannen bekeken worden, maar dat voelt eigenlijk best goed!! Ik snap nu ook wel waarom de douane zo lastig was toen ze in de gaten hadden dat we muzikanten waren, dat ontwricht de samenleving in canada.

Op het moment dat ik dit tik is het zondagochtend 11:00 uur. We gaan zo lekker ontbijten, misschien dat ik straks nog even de tijd heb om wat foto´s te uploaden want we moeten om 16:00 uur al weer spelen. Het kost erg veel tijd, trage internetverbinding en oude laptop, dus heb nog wat geduld.

Zondag 14 mei 2006
De 4e dag (Jos) Foto´s

Tja, en dan de vierde dag, oftewel het vierde optreden in rij. Dit keer een vier uur durende sessie van vier tot acht. Slecht weer, maar toch geen beroerde opkomst. Spelen met de ziel in je handen. Respons van uit hun dak gaande Canadezen en daarmee toch weer een geslaagd optreden. De zoveelste mooie gewaarwording. Danielle begint qua hitpotentie een omvang te krijgen die de Nederlandse overstijgt. Aan enthousiasme geen gebrek.

Na het optreden is het tijd voor de band om vermaakt te worden en dat gebeurt in swingtent Barrymore. Een stempel op je hand is verplicht. Niet om te laten zien dat je betaald hebt, maar om aan te tonen dat je oud genoeg bent om alcohol te mogen drinken. De muziek is fantastisch. Van Madonna tot ACDC en alles hard zonder het praten onmogelijk te maken. Volle bak op zondagavond. Ondanks dat de optredens van de afgelopen dagen energie hebben gevreten, slagen we er zonder problemen en gestimuleerd door Corona is het tot sluitingstijd vol te houden.

Eenmaal terug in onze suites wordt de dag nog eens doorgenomen. Vreemd genoeg voor een stoer rockband valt het woord moederdag opvallend vaak....

Morgen de eerst van vier dagen vrij. Time is on our side. Lets rock!

Maandag 15 mei 2006
De 5e dag (Peter) Foto´s

En de zon brak door.....
Vandaag was onze eerste vrije dag en het was droog warm en zonnig!!!. Dus hebben we ons heerlijk als toerist gedragen. Veel foto´s gemaakt lekker gegeten en gedronken, naar het Tourist Information geweest voor info. Bleek op 15 min rijden een groot natuurpark te liggen. Snel de auto opgehaald uit de parkeergarage van het Hotel en er naar toe ge-cruised. Niemand te zien in dat park, slechts af en toe kwamen we een auto tegen. Beren zouden ook in het park zitten werd er gezegd, dat wilden we wel eens zien dan. Drie man kijkend naar links en drie man kijkend naar rechts....rijden we bijna over een reuze schilpad heen die op het asfalt lag te zonnen. Geschrokken gekeerd, de weg geblokkeerd met de Van en daarna de schilpad vriendelijk verzocht, in het Engels en Frans, om de weg te verlaten. Gelukkig deed ie dat! (zie foto´s)
Voor morgen hebben we grootse plannen. We gaan naar de Niagara Falls, want die is hier "vlak bij" zeggen ze. Ja ja, slechts een seven hour drive. Iedereen raadt ons aan om er twee dagen voor uit te trekken, maar eigenwijze kl*te Hollanders als we zijn gaan we het in 1 dag proberen omdat we dat anders zonde vinden van onze tijd.
Morgenvroeg om vier uur gaan we eruit en hopen dan om vijf uur te vertrekken. Ben benieuwd of we het gaan redden!!

Keep you all informed!!

Dinsdag 16 mei 2006
De 6e dag (Peter) Foto´s

Tis geluk!! We zijn gezond weer terug. 1200 km op 1 dag, nou ja eigenlijk 1300, want we reden direct al verkeerd. Van de Tourist Information hadden we een routebeschrijving gekregen van drie regels naar Toronto, take highway 417 west, turn to highway 416 south and than highway 401 to Tortonto. Wat kan er mis gaan, who needs a map!
s´Morgens om 5:15 (knap hè) de Van ingestapt, sommigen van ons nog behoorlijk dronken ondanks dat we vroeg naar bed waren gegaan (1:30), en vol goede moed vertokken met het drieregelig papiertje van de Tourist Information on our lap. Maar ja, als je dan ergens een afslag mist, dan heb je niet veel meer aan zo´n drieregelig gedichtje. Na een half uurtje begonnen we wat te vermoeden en hebben ergens op een parkeerplaats de weg gevraagd naar Toronto. Die mensen hebben we blijkbaar de mooiste dag van hun leven bezorgt want ze kwamen niet meer bij. Bleek dat we totaal de verkeerde kant op gereden waren. "Turn around" was het advies dat ze nog net tijdens de lach stuipen eruit wisten te persen. We stonden er een beetje bezopen bij (sommigen nog letterlijk). Na een schuchter bedankje zijn we maar snel weer ingestapt........ Toen kwam het eerste heldere moment, geweldig!, we gaan een "map" kopen!! Gelukkig vonden we een groot shell station in the middle of no where waar ze goede kaarten verkochten, gelijk maar de allerduurste gekocht omdat we dit niet nog een keer mee wilden maken.

"From Toronto", vertelde de mooie dame van het Touris Information, "you can´t miss it, the signs Niagara Falls are everywhere". Wij geloofden haar natuurlijk onmiddellijk toen we in haar prachtige blauwe ogen keken. ECHT NIE!!! Geen sign te zien, we moesten eerst een doolhof aan highway nummers door (Guido bedankt voor het fantastische kaart lezen) en pas helemaal onderaan Toronto het eerste bordje... Niagara Falls 125 Km. Vanaf daar Piece a cake!
Eerst even gestopt bij een Mac Donalds (Goor!, maar de pens was weer vol). Daarna nam Martin het van mij over en om 13:15 waren we er eindelijk. Slechts acht uur over gedaan.

Gaaf!! Groot en overweldigend, maar wel enorm toeristisch. Beetje rond gelopen en als echte toeristen veel foto´s gemaakt met vooral onszelf erop. Daarna zijn we op de boot gestapt om onder langs te varen. Dat was echt super, wat een geweld. We kregen van te voren allemaal achterlijke blauwe regenpakken aan, en dat was maar goed, want we konden net zo goed onder de douche gaan staan. Na een uurtje of twee hadden we het gezien en gingen we op zoek naar een kroeg. NERGENS te vinden, belachelijk!! Dus snel de Van weer ingesprongen en terug naar Ottawa gevlucht. Gelukkig hadden ze daar nog wel bier toen we om 23:00 uur aan kwamen. Het was een gedenkwaardige dag, wij zijn bij de Falls geweest en kunnen daarover de rest van ons leven opscheppen! Nu ga ik naar bed, morgen moeten we van hotel wisselen, dus de foto´s komen dan pas.

Woensdag 17 mei 2006
De 7e dag 1e stukkie Peter, de rest van Guido Foto´s

F*ck, we zitten in een ander hotel op de 15e verdieping zonder draadloos internet. Loop nu met Martin op straat Access Points te zoeken met mijn laptop en zijn pda. Dat is gelukt zoals je ziet, maar de mensen vinden ons wel een béééétje vreemd. Tis ook wel wat zielig, we voelen ons net zwervers bedelend om een WiFi verbinding. Guido gaat over deze dag een verslagje schrijven, hopelijk kunnen we dat er vandaag nog opkrijgen met de foto´s van gisteren. Ga nu weer het Hotel binnen om een biertje te drinken. DOEI !

De 7e dag vervolg (Guido)

Vandaag moeten we wisselen van hotel. Iedereen is moe van de reis van gister: op om 4:00 uur en in bed om 23:30 en in totaal 15 uur in de auto gereden. Ondanks dat was het de moeite waard.

Ik sta op om 11 uur. Om 12 uur moeten we uitchecken. Om 11:30 verzamelen op de kamer van Jos en René. Met veel geweld prop ik alles in mijn koffer. Hoe kan het dat het de heenweg zo goed paste en dat er nu 2 man nodig zijn om de deksel dicht te krijgen. Als het slot er op zit ziet de koffer er uit zoals ik me voel: opgezwollen van het vette eten en het lijkt alsof er geen rek meer in zit.

Om exact 11:30 klop ik aan op de deur van Jos en Rene. Als de deur opgaat zie ik dat René nog lekker zit te ontbijten en Jos de koffer nog lang niet vol heeft. Ik moet het afleren om op tijd te komen. Mijn laatste principe verlies ik in Canada!

Om 12:15 checken we uit aan de balie van ´Albert at Bay´. We vragen de lobbymedewerker vriendelijk onze reservering in het volgende hotel te checken: ´oh, you have no record of them at all?´. We zijn nog te moe om in paniek te raken. Gelukkig heeft Peter al zijn mail bij zich op een portable harddisk. Om deze aan de PC van het hotel te koppelen wordt de computer in amper 20 minuten gehacked. De techneuten van onze band (lees: Peter en Martin) krijgen het gelukkig voor mekaar. Met de mail inclusief de reserveringsnummers kan het personeel van het hotel onze reservering bevestigd krijgen. We kunnen om 15:00 uur inchecken.

Om de tijd te doden gaan we, dakloos als we ons nu voelen, op zoek naar een kop koffie. Onder ons nieuwe hotel zit een ´Starbucks´. Eindelijk bewijzen de Canadezen dat ze weten hoe koffie hoort te smaken. Buiten tussen de hoge hotelgebouwen genieten we van de eerste goede kop koffie in ruim 1 week. Ik word gebeld door mijn zoontje. Het doet mij goed zijn stem te horen. Ik vertel hem over de watervallen en dat ik een verrassing voor hem heb gekocht. Hij wil weten wat het is en ik ben als boter: na twee keer vragen vertel ik hem dat ik een mooi t-shirt heb gekocht. Ik krijg miljoen triljard ontelbaar en 2 kusjes van hem en uiteindelijk verbreken we de verbinding. Ik vervoeg mij weer bij de rest met de woorden ´sterk spul he, die koffie´. Ik wordt uitgelachen, maar ik ken mijn pappenheimers: iedereen mist het thuisfront.

Wakker van de koffie slenteren we door de winkelstraat van Ottawa. Aan het einde van de straat stappen we een Ierse pub binnen en bestellen een biertje. In de pub wordt bewezen dat alle mooie vrouwen in Canada in de horeca werken. Daar waar je op straat gerust de ogen in de broekzak kunt stoppen, kom je in de horeca ogen te kort. We hebben lol en het bier smaakt goed. We worden aangesproken door een Ier die ons heeft zien spelen in ´The Dutch Paviljoen´. Hij is lyrisch en hij blijkt de eigenaar van de pub te zijn. Hij wil ons boeken voor komend weekend. Trots slaan wij zijn uitnodiging af: we moeten het hele weekend weer spelen op het festivalterrein. We hebben een nieuwe stamkroeg gevonden.

Het is inmiddels tijd om naar het hotel te gaan om in te checken. Het is een luxe hotel, maar we denken met weemoed terug aan de appartementen die we hadden bij ons vorige hotel. Ondanks dat mogen we niet klagen, het is luxe, schoon en de bedden zijn perfect.
We keren terug naar de Ierse pub voor een goed vullende maaltijd en veel gezelligheid. We sluiten af met een lekker biertje en vallen moe en voldaan in slaap…..Morgen gaan we beren kijken.

Donderdag 18 mei 2006
De 8e dag Tommy i.s.m. René Foto´s

Starbucks
Aangezien we in ons nieuwe hotel een starbucks hebben zitten heb ik mezelf gebombardeerd als morning-coffee service.
Dus i.s.m. Rene halen we 's morgens vroeg (lees rond 10.15 uur) voor iedereen een bakkie koffie en voor Jos zn bakkie Earl grey tea.
Als iedereen zn bakkie vervolgens op heeft kunnen we op pad.
We staan buiten rond een uurtje of half 12. Aangezien het verlangen naar thuis, Het Nieuws that is.. :), binnen de band per dag nogal groeit : First stop the dutch Embassy.

Na in de lift te zijn gestapt zijn we zoals in elke lift hier binnen 2 minuten op de verdieping waar we moeten zijn...wat een goed gevoel om even op nederlands grondgebied te staan...maareh bier verkopen ho maar. Anywayz weer naar buiten, aangezien het ontbijten er wel eens bij inschiet (eigenlijk altijd) op zoek naar een plek om te lunchen. Bij buitenkomst lopen we tegen het al zo bekende fenomeen the hotdogstand aan...6 hotdogs en 1 xtra voor Jos. Goed te nassen dat spul!!!

En nu? Tja Beren hebben we nog niet gezien...dus we gaan op Beruhjacht!! Dus bij de Tourist information gevraagd waar we wilde beren kunnen vinden...we kregen de directions en gingen op avontuur..Na een 2-tal uurtjes rijden (piece of cake)kwamen we bij het berenbos aan...en nu?...voorzichtig rondgereden en rondgelopen...na de benodigde eekhoorntjes te hebben gezien liepen we dan toch aan tegen een soort van hert-achtige..

Vervolgens wat bizons in de verte gespot.
Na wat dieper in het Bos te trekken was het na een uur rondspeuren dan toch eindelijk zo ver: BEREN!!

Het bandje werd er stil van...wat een mooie beesten...zie de fotos.. We hebben ons doel bereikt i.e.g. Aangezien we een eetafpraak bij Anita (vd organisatie) hadden vol gas terug naar Ottawa...Korte stop bij The Beerstore.....en direct door naar Anita.

De weg vinden naar Anita was een project op zich zelf. Uiteindelijk zijn we door Anita halverwege opgepikt..en konden we achter haar aan rijden.

In huize Rampaart werden we zeer welkom geheten door Raymond (de man des huizes)...door de recente verbouwing van het huis van Anita kregen we de uitgebreide tour van het huis. Mooi pand dat zeker, de indeling van het huis is alles behalve nederlands...maar aan ruimte zeker geen gebrek. De kelder had al gauw onze aandacht...daar kan een mega mooie bar in..gekeken naar de kamers van de kids bleek al snel dat muziek ook een rol speelt in het leven van het zoontje van Anita: Simon ..op zijn kamer stond namelijk een drumstel...het duurde niet lang voordat Peter Simon les aan het geven was.
Uit het oefenen van Simon blijkt al snel dat hij absoluut 'potential' heeft.

De barbeque stond al aan en Raymond stond in de regen ribs en hamburgers te bakken.. voor we het wisten genieten we van bier, 'corn on a cob' (maïskolven), ribs en de hamburgers. De drank vloeit rijkelijk...de port en witte wijn zijn zeer goed...het bier smaakt natuurlijk naar meer.

De gespreksstof varieert van politiek tot carnaval, van voetbal tot ice-hockey...uiteraard wordt ook the Canadian way of life besproken...hoe dan ook het was erg gezellig. Na 6 uur lol in huize Rampaart vertrekken we met een voldaan gevoel terug naar het hotel...even komt het in ons op om nog wat te gaan drinken in de ierse pub maar dat wordt bij aankomst in ons hotel al snel ontkracht. Damn we had fun.. Anita en Raymond bedankt!!

Morgen hebben we geen specifieke plannen...we houden jullie op de hoogte i.e.g.

Vrijdag 19 mei 2006
De 9e dag (Jos) Foto´s

Meneer van Zanten als A-team

De combinatie van de noeste reddingsactie van de schildpad (zie eerder in het dagboek) en de ruime Pontiac met schuifdeuren was reden genoeg het rockbandje zichzelf op gezette tijden te laten transformeren tot A-team. Te pas en te onpas zingen we de tune van deze legendarische serie uit de jaren tachtig, waarbij iedereen zo stoer mogelijk probeert te kijken. Beurtelings voelen we ons BA, Hannibal, Murdoch of Face. Degene die zich die dag om wat voor een reden dan ook de woede van de rest op de hals heeft gehaald is gedwongen de rol van Shania op zich te nemen. We gaan er helemaal in op. De ene na de andere aflevering wordt geproduceerd, compleet met over een schuine helling kantelende auto, met lasapparaten in verlaten boerenschuren in elkaar gezette tanks en veelbetalende klanten. En de wereld is er al een stuk beter van geworden. Zo hebben we de afgelopen week het besluit van de Canadese regering om het "verdrag van kyoto" niet langer te respecteren terug kunnen draaien, hebben we de ganse natie van een wisse vet-dood weten te redden en zijn ook diverse cultuurbarbaren middels een stevige pot Nederrock op het juiste pad gebracht.

Helaas zijn niet alle acties een groot succes. Toen Jos, overmoedig opgaand in zijn rol, tijdens een woeste rit over Wellington Street de schuifdeur opengooide om een, zich slechts in zijn zieke brein afspelende ramp te voorkomen, keek hij midden in het strenge gezicht van een Canadese politieagent die naast de Pontiac was komen rijden. Een achterlijke glimlach en het snel weer dichtdoen van de deur heeft erger kunnen voorkomen. Feiten en fictie moet je niet te veel door elkaar halen, zo bleek maar weer. Toch kunnen we ons niet aan de indruk onttrekken dat we hier zo langzamerhand een heldenstatus hebben weten te verwerven. Er is geen (Ierse) bar waar we binnenkomen of alle hoofden draaien zich om. Waarom het is is onduidelijk, maar we hebben aan aandacht geen gebrek. We worden hier en daar herkend op straat en in een mega-club (Barrymore). De optredens zijn uitgegroeid tot ware rockshows met een participatiedrift van de bezoekers die ongekend is. Danielle is hier een regelrechte hit, evenals het veel jongere SMS-en. Aan het eind van de show gaat het publiek masaal op de knieen als René gaat soleren, en toen Guido gisteravond op een wankele stoel ging staan om de aanwezigen middels het ritmisch draaien van zijn kont te overtuigen van zijn sexappeal werd de tent bijkans afgebroken. Het is mooi allemaal. Maar vermoeidheid gaat ook een rol spelen. Hoewel Meneer van Zanten bekend staat om de energieke optredens is het avond-aan-avond beuken tijdens vier uur durende marathon-concerten, ondanks spaarzame pauzes geen kattenpis. But hey! Thats Rock 'n Roll too!!!

Zaterdag 20 mei 2006
De 10e dag (Peter) Foto´s

Wat een dag weer. Regen, regen en o ja, nog meer regen. Zoals mijn vader zou zeggen, het houdt op met zachtjes regenen.
Gelukkig werd het ´s avonds droog, maar het was wel heel koud.
Het Prinses Margriet Café wordt steeds drukker met uit hun panty springende Canadezen. Het gaat als een vuurtje rond. Inmiddels zijn we op het festivalterrein beroemdheden aan het worden. "awsome show last night boys", "you guys fucking rock men", "Never seen this before in my live", en dat gaat zo maar door. We worden er soms een beetje verlegen van. Ook op straat worden we af en toe aangesproken. Onderstaande vond ik op een Canadese weblog:

Back to work after a great weekend. Saw some good friends, met some more and enjoyed two free concerts at the tulip festival. On the way out we heard some music coming from some tent and decided to check it out. Ended up spending the rest of the night dancing with Meneer Van Zanten and their attractive Dutch groupies. Have no clue what half the songs were about but I'll bet that Daniëlle is about a tall blue-eyed blonde. Oh Dutch rock, how I love thee so. ;) After the dancing, things quickly cooled down so we appropriately ended the night with hot chocolate and Gouda. An interesting start to the festival season here in Ottawa!

Gisteravond van een Taiwanese dame allemaal een halsketting en een speldje gekregen. Ze had van karton een groot roze hart gemaakt met allemaal kreten van onze cd erop. In het Nederlands. Ze heeft Guido over zijn billen mogen wrijven tijdens zijn solo en daarna heeft ze met haar paraplu een dubbel solo gedaan samen met René, klonk super! Een meisje van een jaar of 20 heeft nog een nummer mee gedrumd, Anita die ons naar Canada heeft gehaald speelde nog even (lichtelijk gedwongen) op de blokfluit mee, en een Canadees heeft Daniëlle gezongen, we lachen ons helemaal suf.

Iedere avond mag er vanaf 11:00 uur geen alcohol meer verkocht worden, wel gratis worden weggegeven, dus onze dorst wordt dan gelukkig nog wel gelest :-)
Van de organistatie komt er om 3 minuten voor 11 altijd een dame voor de Dutch Café posten. Precies om 11:00 uur stormt ze dan naar binnen en begint met brede armgebaren duidelijk te maken dat het over en uit is met de verkoop van de "booze". Het Hollandse bloed zit toch nog diep in de aderen van de emigranten, want ze trekken zich er niet zo heel veel van aan. Gisteren liep het echter een beetje uit de hand, ze was toch wel heel erg volhardend deze keer. Boze mensen achter de bar en boze mensen voor de bar, na sluitingstijd flinke discussie waar wij ons maar wijselijk buiten gehouden hebben. Ze zat op gegeven moment aan de telefoon. We dachten nog dat ze met haar moeder zat te bellen, maar niets bleek minder waar. Net op het moment dat we het festival terrein afliepen kwamen er ineens een paar schreeuwende mannen van de bewaking omhoog rennen, zeiden tegen ons "There is a fight in the Dutch Café, did you guys see anything????"
Op ons beste Canadees "Neu, neu, niets gezien". Laf als we zijn, zijn we maar snel doorgelopen met onze gitaartjes.
Vanmorgen even het festival terrein opgelopen om te kijken hoe het erbij lag. Gelukkig was alles met een sisser afgelopen en kunnen we vanavond weer een feestje gaan bouwen. De één na laatste alweer!

Zondag 21 mei 2006
De 11e dag (Guido) Foto´s

Het is opvallend dat we steeds later uit bed komen. Traditiegetrouw beginnen we de dag met een kop koffie van Starbucks, op onze kamer geserveerd door Tom en René. Het besef begint langzaam te komen dat dit avontuur bijna is afgelopen. Vrolijk van het feit dat we bijna naar huis gaan en ons realiserend dat dit toch wel een bijzondere belevenis is lopen we door de straten van Ottawa op zoek naar en plek voor een lunch. We besluiten naar de marketplace te lopen. Een dag eerder hadden we daar een zaak gezien die broodjes gezond verkopen. We kunnen wel wat vitaminen gebruiken! De zon schijnt en het regent. Het weer is vanaf het begin niet onze vriend.
De broodjes zijn bijna te gezond en we zorgen met mayo en mosterd voor de smaak. De mosterd is zo scherp dat René en ik samen zitten te huilen.
Na een voedzame lunch pakken we een biertje in onze stamkroeg D'arcy Mcgees. We zijn inmiddels graag geziene gasten. Dat verbaast mij niets, gelet op de frequentie van ons bezoek en ons bestedingspatroon. Voor het gemak besluiten we ook onze avondmaaltijd in D'arcy's te nuttigen.

Ons op één na laatste optreden verloopt zoals de meeste avonden. We beginnen rustig met wat akoestische nummers en het publiek geniet van de muziek. Het is druk vanaf het begin. Simon, de zoon van Anita, heeft eerder deze week drumles van Peter gehad en hij mag vanavond even met ons meespelen. Hij doet het erg goed en het is goed te zien dat hij het erg leuk vindt. Daarna jammen we er even lekker op los met de buurman van Anita. Hij is een echte bluesliefhebber en René leeft zich helemaal uit op de gitaar. Het publiek geniet zichtbaar. We verkopen lekker wat cd's en om 22:30 gaat het gas er op. Het publiek gaat uit haar dak en her en der zie ik verbaasde blikken. Blijkbaar is het in Canada niet gebruikelijk dat de band op het podium minstens zo veel lol heeft als het publiek in de zaal. Na afloop zijn we moe maar voldaan. De reacties uit het publiek zijn zoals de afgelopen dagen: "never saw this much fun and good music at the same time"...Het blijft leuk om te horen. Op weg naar het hotel besluit een aantal van ons nog ergens een bietje te gaan drinken. Ik ga onder de wol. Nog een dag feestvieren en dan de koffer pakken. Ik weet zeker dat ik lekker droom vannacht...

Maandag 22 mei 2006
De 12e dag (Jos) Foto´s

Tja, dat laatste optreden. Legendarisch is een understatement. Een ramvolle tent met een hoog reüniegehalte. Opvallend is dat het aantal medewerkers van het festival, die ingedeeld zijn op andere delen van het terrein, maar zich in de buurt van ‘onze’ tent ophoudt, enorm is. Het verhaal dat zich in het Dutch Café na elf uur ’s avonds iets speciaals afspeelt, heeft zich de afgelopen weken als een olievlek verspreid. Degenen die de eerste keer kwamen bleven komen en de groep nieuwkomers groeide gestaag. Een mooiere opbouw is er voor een band niet mogelijk.

Na afloop werd ik door twee lange kerels die ik nog niet eerder had gezien aangesproken. Ogenschijnlijk echte festivalbezoekers. De één vertelde dat hij de week ervoor door zijn vriend was gebeld met de mededeling dat hij iets héél aparts had gezien: een band die het ene moment moddervette rock speelde en dan weer het publiek op de kop zette met een nummer waarbij meer dan de helft van de aanwezigen naar de eigen oksels en het eigen achterwerk wees (Ik Zweet). En een zanger die over het podium raasde en “splits” in de lucht maakte, en gitaristen die dwars door het publiek denderden en een nummer van Jacques Brel brachten. En hij vertelde verder dat hij eerst had gedacht dat het kwam omdat zijn vriend ‘iets’ had gerookt, maar had er toch het zijne van willen weten. Vandaar dat hij met zijn vriend was meegekomen. En hij had zonder te roken dezelfde ervaring.

Kijk, en daar doe je het als rockband allemaal voor…

Omdat het mijn beurt is om te rijden laat ik de tent met alle complimenteuze bezoekers voor wat die is en wandel ik over het festivalterrein naar beneden, waar onze trouwe vierwieler is gestald. Een moment van bezinning. Overal wordt druk gewerkt aan het afbreken van de diverse tenten en podia. De haringkar van Lia is al vertrokken. De indianen met hun zelfgemaakte armbanden, blokfluiten en kettingen ook. De biertenten zijn dicht en overal staan vrachtwagens en busjes waarin medewerkers niet verkochte producten laden of hekwerken opslaan. De na-uren van een ruim twee weken durend festijn. Mijn blik glijdt van het festivalterrein over de rivier die erlangs loopt en de sprookjesachtig verlichte parlementsgebouwen aan de overkant. Een gevoel van melancholie maakt zich van mij meester. Het is voorbij. Ik zit er niet meer middenin, om het pure feit dat het er niet meer is. Maar de stad, het water, de gebouwen en uiteraard de mensen blijven. Waarschijnlijk kom ik ze, een enkeling daargelaten, nooit meer tegen. Maar dat is niet erg. Het was goed, meer dan goed. Het was het van tevoren verwachte avontuur met hier en daar een verrassing. Ik ben blij dat ik deel uitmaak van Meneer van Zanten, een Apeldoorns rockmonster op trans atlantisch avontuur. Een rockmonster dat Apeldoorn mist. Dat ook. Maar nu ben ik er nog, hier in Ottawa. Niet de mooiste stad, dat zeker niet, maar wel een andere wereld en dat is nooit verkeerd.

Als ik met de auto terug ben besluit ik de rest van de band te verrassen door zo dicht bij het Dutch Café te parkeren als maar mogelijk is, zodat niemand ver hoeft te lopen om de instrumenten in te laden. Ik rijd achteruit om de Pontiac te parkeren op de plek waar vlak daarvoor nog de haringkar van Lia stond. Op het terrein wemelt het nog van de mensen dus het is voorzichtig manoeuvreren geblazen. Maar het lukt. Gejuich ontstijgt aan de kelen van velen. Een trots gevoel in mijn borst zwelt aan maar komt niet tot volle wasdom. In die éne seconde dat ik mijn hoofd en bovenlichaam omdraai om de sleutel uit het contact te halen word ik overvallen door het gruwelijke besef dat het gejuich geenszins te maken had met mijn manoeuvreer-kwaliteiten, maar juist met een gebrek er aan. Aan de voorkant van de auto zie ik een metershoge fontein water spuiten. De waarheid is hard: ik heb, zoals in alle Amerikaanse actiefilms, de waterkraan aan gruzelementen gereden. Het drama is compleet als de bewaking toesnelt en meteen druk begint te telefoneren. Uit de flarden die ik van de paniekerige telefoontjes opvang blijkt me dat het de hoofdleiding is van het drainagesysteem van het totale park. Een park met meer dan een miljoen in bloei staande dorstige tulpen. En morgen word het voor het eerst in weken mooi weer en een periode van droogte heeft zich reeds aangekondigd. Visioenen van een miljoen slaphangende doffe tulpen en verstoorde vriendschapsrelaties tussen Canada en Nederland spoken door mijn hoofd. Maar gek genoeg maakt buiten de groep bewakers niemand zich druk. Het park heeft er in de ogen van de overige aanwezigen ineens een prachtige fontein bij. Ik word de tent ingeduwd en bier wordt aangeboden. Manmoedig sla ik het af en tien minuten later rijden we met z’n allen het terrein af.

Meneer van Zanten zoekt, na de auto bij het hotel te hebben gestald, nog één keer het nachtleven van Ottawa op. En in kroeg/dancing Rainbow wordt het leven ineens weer zoals de Schepper het bedoeld moet hebben: aardige mensen, veel plezier, goede muziek, wat biertjes en berusting.

Dinsdag 23 mei 2006
De 13e dag (Peter) Foto´s

Ik tik dit ff snel in omdat het nu dindag 12:00 uur is en we om 13:00 het hotel uit moeten, daarna naar Montreal rijden en vanavond om 19:05 gaan we vliegen. We hopen dan woensdagochtend om 7:45 uur Nederlandse tijd aan te komen.

Een internetverbinding gevonden! Na snel de koffers ingepakt te hebben zijn we nog even weer terug gegaan naar de Nederlandse Ambassade om daar afscheid te nemen van een paar hele aardige mensen die ons zeer goed geholpen hebben met een aantal belangrijke zaken. Vooral de schriftelijk verklaring was erg belangrijk, zonder deze waren we nooit Canada binnengekomen. Daarna naar Montreal gereden in slechts 2,5 uur zodat we om 17:00 uur op het vliegveld waren. Zo moeilijk als het binnenkomen in Canada ging, zo makkelijk ging het vertrek. Alle hulp kregen we bij het inladen van de gitaren bij de special luggage department en iedereen was vriendelijk. Dat zet je dan toch wel aan het denken. Eén douanier wist ons zelfs te vertellen dat Treble vierde was geworden bij het songfestival. Later bleek het toch ietsje anders te zijn. Waarom de beste man dat zo vol overtuiging zei weten we nog niet, ze doen er blijkbaar alles aan het verlangen naar je eigen land zo groot mogelijk te maken en je daarmee zo snel mogelijk het land uit te helpen. Door de poortjes, deze keer ging bij mij het alarm af en werd ik bestast en gescand. Een pakje kauwgom was de boosdoener. Om 18:30 uur waren we bij de gate waar we nog een klein uurtje moesten wachten. Daar hebben we onze horloges weer op de Nederlands tijd gezet.

En toen was het ineens.....

Woensdag 24 mei 2006
De 14e dag (Peter) Foto´s

Rare gewaarwording die overigens zeer prettige terugvlucht. Het werd zeer snel donker en een paar uur later werd het alweer licht. De nacht hebben we dus volledig overgeslagen. Niemand heeft er last van, het verlangen naar huis is groot en dat houdt ons wakker. Bij aankomst worden we opgevangen door een grote vertegenwoordiging van de familie van René. Het weerzien van hem met zijn dochter Kiara ontroerde ons allen. De vader van René bracht ons daarna keurig met de bus terug naar huis, daarbij geëscorteerd door zijn vrouw en de buurman. Henry had nog voor een verrassing gezorgd. Op iedere bank in de bus lag een six-pack bier zodat we niet gelijk af hoefden te kicken van ons vakantie gevoel.

Hiermee is dit avontuur tot een einde gekomen. Het was een fantastische ervaring waar nog heel lang over nagepraat gaat worden, zowel hier als in Canada.

Special thanks to Anita Rampaart, it was a great pleasure to work with you!!